Retraitehuis Peutz oogverblindend mooi

retraitehuis-peutz

Een bijzonder gebouw ook omdat het een markante merksteen vormt in het eigenzinnige en moeilijk te classificeren werk van Peutz. Een wit lichaam in het heuvelland aan de rand van de stad, een langgerekt bouwwerk waar ruim afstand is genomen van de traditionele metselwerkbouw. Voor sommigen een voorbeeld van het functionele nieuwe bouwen, voor anderen een treffende middenweg waarmee Peutz al in het begin van zijn loopbaan aangaf, dat de extreme standpunten binnen de rond 1930 oplaaiende architectuurstrijd grotendeels aan hem voorbijgingen. En inderdaad: dit gebouw is zowel functioneel en zakelijk, als expressief en ornamentaal. Hier geen of nauwelijks expliciete ornamentiek, bijvoorbeeld via natuursteentoevoegsels, neen in het retraitehuis een knappe synthese: expressiviteit en ornamenten zijn opgenomen in een geheel van geometrische abstracte delen.

Het is ook een ‘kerkelijk’ gebouw, niet alleen door de twee kapellen aan beide einden, maar vooral door de oorspronkelijke bestemming. Het oorspronkelijke doel bepaalde ten volle de vorm en opzet: een retraitehuis voor vrouwen en meisjes, waarvan opzet en inrichting geheel waren afgestemd op het huisvesten van ca. 65 personen die voor korte tijd ‘geestelijke oefeningen’ hielden. Daartoe ontwierp Peutz een complex gebouw, een conglomeraat van uiteenlopende functies die enerzijds onderscheiden moesten worden, maar anderzijds een eenheid moesten vormen.

Het gebouw is in vele opzichten een goed voorbeeld van het werk van Peutz dat in Heerlen, en met name rond de Molenberg, zo rijk voorhanden is. Vele kenmerken van Peutz’ architectuur kan men hier aantreffen: de genoemde treffende synthese van functionaliteit en expressiviteit, het gebruik van glas, de ruimtewerking, de overgangen tussen binnen en buiten, de bijzondere rol van trappartijen en vooral ook het grote belang van het technisch-constructieve aspect, dat dit gebouw sterk bepaalde.

admin

View more posts from this author